Η σύντομη απάντηση: η σωστή τιμή βγαίνει από τέσσερα νούμερα. Τι σου κοστίζει η δουλειά, πόσες ώρες πραγματικά χρεώνεις, τι αξίζει για τον πελάτη και τι κέρδος θέλεις να σου μείνει. Η χαμηλή τιμή δεν είναι πάντα στρατηγική. Συχνά είναι φόβος με τιμοκατάλογο.
Οι περισσότεροι επαγγελματίες βάζουν τιμή με έναν από δύο τρόπους: κοιτάζουν τι χρεώνει ο διπλανός, ή μαντεύουν ένα νούμερο που «δεν θα τρομάξει τον πελάτη». Και στις δύο περιπτώσεις, η τιμή δεν έχει καμία σχέση με τη δική τους πραγματικότητα. Δες τα τέσσερα νούμερα με τη σειρά.
Βήμα 1: Τι σου κοστίζει πραγματικά η δουλειά
Στην Ελλάδα, ανάμεσα σε σένα και την αμοιβή σου στέκονται ο ΕΦΚΑ κάθε μήνα, ο φόρος εισοδήματος, η προκαταβολή φόρου για του χρόνου και ο ΦΠΑ που εισπράττεις αλλά δεν είναι δικός σου. Αν η τιμή σου δεν τα καλύπτει όλα αυτά πριν μιλήσουμε για κέρδος, δουλεύεις για το κράτος και τα πάγια.
Βήμα 2: Πόσες ώρες όντως χρεώνεις
Το 8ωρο δεν είναι 8 χρεώσιμες ώρες. Μετακινήσεις, προσφορές που δεν κλείνουν, τηλέφωνα, λογιστής, αναζήτηση πελατών. Για τους περισσότερους ελεύθερους επαγγελματίες, οι ώρες που πληρώνονται είναι κάτω από τις μισές ώρες που δουλεύουν. Όταν διαιρέσεις το εισόδημα που θέλεις με τις πραγματικές χρεώσιμες ώρες, η σωστή ωριαία τιμή ανεβαίνει. Αυτό δεν είναι απληστία. Είναι αριθμητική.
Βήμα 3: Τι αξίζει για τον πελάτη
Ο πελάτης δεν πληρώνει τις ώρες σου. Πληρώνει το πρόβλημα που σταματά. Η διαρροή που δεν θα ξανατρέξει, η φορολογική δήλωση χωρίς πρόστιμο, το site που φέρνει κρατήσεις. Όταν η προσφορά σου περιγράφει αποτέλεσμα αντί για ώρες, η συζήτηση φεύγει από το «πόσο παίρνεις την ώρα» και πάει στο «τι θα έχω στο χέρι».
Βήμα 4: Τι κέρδος θέλεις να μείνει
Κέρδος δεν είναι ό,τι περισσέψει. Είναι στόχος που μπαίνει στην τιμή από την αρχή. Και στην Ελλάδα ο στόχος απαιτεί ένα ακόμα μαξιλάρι: ο μέσος πελάτης πληρώνει με 30 ημέρες καθυστέρηση, διπλάσια από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η τιμή σου πρέπει να σε κρατά όρθιο και τον μήνα που το τιμολόγιο αργεί.
Τα 3 πιο συχνά λάθη
- Αντιγραφή του ανταγωνιστή. Εκείνος δεν πληρώνει τα δικά σου έξοδα. Και ίσως χάνει κι αυτός, απλώς δεν το έχει υπολογίσει ακόμα.
- Τιμή που ξεχνά το κράτος. Τα 100 ευρώ στο τιμολόγιο δεν είναι 100 ευρώ στην τσέπη. ΦΠΑ, ΕΦΚΑ, φόρος και προκαταβολή παίρνουν τη μερίδα τους πρώτοι.
- Έκπτωση στην πρώτη αντίρρηση. Αν κόβεις 20% μόλις ακούσεις «ακριβό», η τιμή σου δεν ήταν τιμή. Ήταν άνοιγμα διαπραγμάτευσης. Πρόσφερε μικρότερο πακέτο, αντί για μικρότερη τιμή.
Πηγές: ΕΛΣΤΑΤ · ευρωπαϊκές έρευνες πληρωμών (καθυστέρηση 30 vs 15 ημερών) · δεδομένα ΕΦΚΑ και φορολογίας 2026 όπως στον υπολογιστή ωριαίας χρέωσης.