Το σχολείο όπου δεν φταίει ποτέ κανείς

Απόψεις

Πρόσφατα με φίλη σχολιάζαμε στο τηλέφωνο τα αποτελέσματα του PISA του 2025. Η Ελλάδα βγήκε πάλι κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ και στα 3 πεδία. Στα Μαθηματικά σχεδόν 1 στους 2 δεκαπεντάχρονους δεν φτάνει τη βασική επάρκεια.

Από το 2009 η Ελλάδα έχασε 60 μονάδες στην κατανόηση κειμένου. Κυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ, συγκυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία. Η πτώση δεν κατάφερε να τη σταματήσει κανένας.

Κάπου εκεί η φίλη μου μετέφερε και έναν δικό της προβληματισμό.

Η δασκάλα στην τάξη του παιδιού της επέπληξε τους μαθητές και τους είπε πως αν ο Χ μαθητής εμποδίζει το μάθημα, θα τιμωρηθεί όλη η τάξη και θα χάσει το διάλειμμα.

Η φίλη μου το έμαθε από το παιδί της και το επιβεβαίωσε από την ίδια τη δασκάλα που απάντησε πως «έτσι κάνουμε συνήθως».

Η φίλη μου είπε ότι το βρίσκει άδικο. Γιατί να την πληρώνουν όλα τα παιδιά για κάτι που έκανε ένα αγόρι; Συμφώνησα μαζί της. Γιατί να χάσει το δικό της παιδί το διάλειμμα;

Από το τηλέφωνο ήταν αδύνατο να της εξηγήσω όσα γνώριζα και ήθελα να της εξηγήσω. Θα μου έπαιρνε ώρες και δεν θα ήταν οργανωμένη η σκέψη μου. Έτσι αποφάσισα να της τα γράψω.

Το μάθημα που άθελά μας δίνουμε στα παιδιά

Όταν τιμωρείς μια ολόκληρη τάξη επειδή ένας μαθητής έκανε κάτι κακό, η συνέπεια αποσυνδέεται από την πράξη. Το ήσυχο παιδί μαθαίνει ότι η καλή συμπεριφορά του δεν μετράει. Και το άτακτο παιδί μαθαίνει ότι τον λογαριασμό τον πληρώνουν πάντα οι άλλοι.

Τώρα σκέψου έναν εργοδότη, να κόβει τον μισθό όλων για τη ζημιά ενός. Θα τον έλεγαν ή δεν θα τον έλεγαν εκμεταλλευτή; Το συνδικάτο θα κήρυσσε απεργία την ίδια μέρα; Στο ελληνικό όμως σχολείο το θεωρούν παιδαγωγικό μέτρο.

Ας είμαστε ειλικρινείς επιτέλους. Η δασκάλα δεν εφηύρε μόνη της αυτού του είδους την τιμωρία. Το κράτος το κάνει εδώ και δεκαετίες στους πολίτες του.

Επειδή “κάποιοι” έκλεβαν ρεύμα, η ΡΑΕ μέτρησε τις ρευματοκλοπές του 2020 στο 4,47% της ενέργειας του δικτύου διανομής και μετακύλισε το κόστος στους καταναλωτές, μέσα από τους λογαριασμούς τους.

Επειδή “κάποιοι” κυκλοφορούν ανασφάλιστοι, τα θύματά τους τα αποζημιώνει το Επικουρικό Κεφάλαιο. Τα έσοδά του είναι ποσοστό πάνω στα ασφάλιστρα όσων ασφαλίζονται. Το 2019 έφτασαν τα 60 εκατομμύρια ευρώ.

Η λογική επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Το κράτος δεν βρίσκει αυτόν που έφταιξε και χρεώνει όσους έχει πρόχειρους. (Ο συνεπής πολίτης έχει ένα μεγάλο ελάττωμα. Βρίσκεται εύκολα.)

Το παιδί σου λοιπόν, απλώς μαθαίνει αυτήν την νοοτροπία της μαζικής τιμωρίας από το νηπιαγωγείο.

Αν έχεις επιχείρηση, ξέρεις τη συνέχεια. Ο υπάλληλος που έμαθε στα 10 ότι τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι άλλοι, έρχεται στα 25 στη δουλειά σου με την ίδια συνήθεια. Και την ξεμαθαίνει με δικά σου έξοδα.

Πάμε με τη σειρά.

Το νεομαρξιστικό θεωρητικό πλαίσιο που ξεκίνησε από τα δυτικά πανεπιστήμια και έφτασε στη χώρα μας

Το 1965 ο Herbert Marcuse δημοσίευσε το δοκίμιο «Repressive Tolerance». Έγραφε πως η ελευθερία της σκέψης ίσως απαιτήσει «νέους και αυστηρούς περιορισμούς» στη διδασκαλία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Λίγες σελίδες μετά έδινε και τον ορισμό. Απελευθερωτική ανοχή σημαίνει μισαλλοδοξία για τα κινήματα της Δεξιάς και ανοχή για τα κινήματα της Αριστεράς. (Ο ίδιος το ονόμαζε λογοκρισία, ακόμη και προληπτική. Τουλάχιστον ήταν ειλικρινής.)

Ελευθερία της σκέψης με περιορισμούς στη διδασκαλία δηλαδή.

Γύρω στο 1967 ο Γερμανός φοιτητικός ηγέτης Rudi Dutschke μίλησε για «μακρά πορεία μέσα από τους θεσμούς». Ο Marcuse του έγραψε το 1971 ότι τη θεωρεί τον μόνο αποτελεσματικό δρόμο.

Η πορεία πέρασε από τις σχολές που βγάζουν δασκάλους. Το 2003 δύο ερευνητές, οι Steiner και Rozen, εξέτασαν 165 περιγράμματα μαθημάτων σε 16 αμερικανικές παιδαγωγικές σχολές.

Ο Paulo Freire ήταν από τους συγγραφείς που ανατίθεντο συχνότερα στα μαθήματα θεμελίων της εκπαίδευσης. Τον Hirsch, που υποστηρίζει το αντίθετο, τον βρήκαν σε μόλις 2 περιγράμματα. (2 στα 165. Πλουραλισμός.)

Τη δεκαετία του 60 γεννήθηκε στη Γερμανία η «κριτική επιστήμη της αγωγής», με βάση τη δεύτερη γενιά της Σχολής της Φρανκφούρτης. Δηλωμένος στόχος της ήταν η «χειραφέτηση» και μαθητές ικανοί να αλλάξουν την κοινωνία.

Στην Ελλάδα η πορεία ήταν σύντομη. Ο Στέλιος Ράμφος έγραψε στην «Καθημερινή» ότι η μεταρρύθμιση του 1976 ανατέθηκε σε εκπαιδευτικούς «χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια».

Γράφει και ότι η συντηρητική παράταξη παρέδωσε την ιδεολογική πρωτοβουλία στην Αριστερά από αίσθημα μειονεξίας.

Όσοι βάζουν βαθμούς αρνούνται να αξιολογηθούν

Το κύμα των νεομαρξιστικών θεωριών έφτασε στην Ελλάδα ντυμένο με τον μανδύα του σοσιαλισμού. Το 1981 κέρδισε το ΠΑΣΟΚ. Ο θεσμός του σχολικού επιθεωρητή καταργήθηκε το 1982, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Διατριβή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων καταγράφει τι ακολούθησε. Από το 1982 έως το 2009 η αξιολόγηση δεν εφαρμόστηκε ΠΟΤΕ στην πράξη.

27 χρόνια χωρίς αξιολόγηση, σημαίνει πως ένα παιδί που μπήκε τότε στην πρώτη δημοτικού, πρόλαβε να γίνει δάσκαλος και να μην αξιολογηθεί ΠΟΤΕ.

Το 2013 ήρθε το προεδρικό διάταγμα 152 για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Τον Μάρτιο του 2018 ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόγλου έθεσε σε διαβούλευση νομοσχέδιο που το καταργούσε.

Τον Μάρτιο του 2024 το υπουργείο έκανε για 12η φορά αγωγή κατά των κινητοποιήσεων για την αξιολόγηση, σύμφωνα με το alfavita. Το συμβούλιο της ΔΟΕ (συνδικάτο των δασκάλων) απάντησε ομόφωνα πως αν η απεργία/αποχή κριθεί ξανά παράνομη, θα την προκηρύξει ξανά.

Αν δεν το καταλάβανε κάποιοι να το ξαναπώ. Το δικαστήριο έκρινε την απεργία/αποχή παράνομη, αλλά το συνδικάτο την προκήρυξε ξανά και ξανά και ξανά. Ως το 2024 οι αγωγές έφτασαν τις 12.

Και πρόσεξε τώρα. Τα συνδικάτα μιλούν για 2.500 πειθαρχικές διώξεις. Τον Ιούλιο του 2026 βγήκαν οι πρώτες αποφάσεις πειθαρχικού συμβουλίου και ήταν απαλλακτικές. ΔΟΕ και ΟΛΜΕ το ονόμασαν «νίκη».

Το σκεπτικό της απαλλαγής ήταν πως η εκπαιδευτικός βρισκόταν σε «συγγνωστή νομική πλάνη». Πίστευε εύλογα ότι απεργεί νόμιμα, αφού την αποχή την είχε προκηρύξει η ΔΟΕ.

Δες τώρα τη μεγάλη εικόνα.

1. Το συνδικάτο προκηρύσσει αποχή που το δικαστήριο έχει κρίνει παράνομη.
2. Ο δάσκαλος που την ακολουθεί απαλλάσσεται, επειδή δεν όφειλε να ξέρει ότι είναι παράνομη.
3. Το συνδικάτο που το ήξερε δεν έχει καμία συνέπεια.

Η ευθύνη πάλι δεν βρίσκει κανέναν. Είναι το ίδιο μοτίβο με την τιμωρημένη τάξη του παιδιού σου, από την ανάποδη.

Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν αυτές τις αυθαιρεσίες, βαθμολογούν παιδιά. Το παιδί αξιολογείται με βαθμό από το δημοτικό. Ο δάσκαλος που απέχει, θεωρεί τη δική του αξιολόγηση προσβολή.

Τελικά ποιος κάνει κουμάντο;

Η ΔΟΕ όπως προανέφερα είναι το συνδικάτο των δασκάλων και τη διοικούν οι ίδιοι, με ψηφοφορία. Τον Ιούνιο του 2026 ψήφισαν 478 αντιπρόσωποι για 11 έδρες, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα.

Πρώτη βγήκε η ΑΣΕ, η παράταξη του ΚΚΕ, με 117 ψήφους και 3 έδρες. Είναι πρώτη για δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Μαζί με τις Παρεμβάσεις και το Δίκτυο, οι αριστερές παρατάξεις κρατούν 7 από τις 11 έδρες.

Η ΔΑΚΕ, που πρόσκειται στη Νέα Δημοκρατία, έχει 2. Και τι κάνει με αυτές; Η ανακοίνωση της ΑΣΕ γράφει ότι η συνέλευση καταδίκασε ομόφωνα το νέο Πειθαρχικό του Δημοσίου. Ομόφωνα σημαίνει μαζί με τη ΔΑΚΕ.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση κάνει αγωγές στο συνδικάτο αλλά η παράταξή της μέσα στο συνδικάτο, ψηφίζει ενάντια στις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης μαζί με το ΚΚΕ. (Αντιπολίτευση δηλαδή στον εαυτό της, αλλά ο μισθός του δημοσίου δεν απειλείται ποτέ.)

Απέναντι στη συντεχνία στέκεται ένα υπουργείο που αποφασίζει για όλα. Τον Ιανουάριο του 2026 έγραψε γι’ αυτό ο διευθυντής Εκπαίδευσης του ΟΟΣΑ, Andreas Schleicher. Το ελληνικό σύστημα παραμένει, κατά τον ίδιο, από τα πιο συγκεντρωτικά.

Προσωπικό, προϋπολογισμοί και πρόγραμμα σπουδών αποφασίζονται, γράφει, σχεδόν εξ ολοκλήρου από το υπουργείο στην Αθήνα.

Στην πράξη ο διευθυντής του σχολείου

• δεν διαλέγει τους δασκάλους του.
• Δεν ορίζει τον προϋπολογισμό του σχολείου του.
• Δεν αλλάζει το πρόγραμμα σπουδών. (Το υπουργείο αποφασίζει για κάθε κιμωλία.)

Ο Kant έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι σκοπός και ποτέ μόνο μέσο. Όταν τιμωρείς αθώα παιδιά για να πιέσεις τα άτακτα παιδιά, τα χρησιμοποιείς ως μέσο.

Ο Hayek το είπε πιο πρακτικά. Η γνώση είναι διάσπαρτη στους ανθρώπους. Κανένας κεντρικός σχεδιαστής δεν ξέρει αρκετά για να αποφασίζει για όλους. Το σχολείο μας κάνει το ανάποδο και στα δύο.

Τι διδάσκονται οι αυριανοί δάσκαλοι

Μπήκα να ψάξω τι στην ευχή διδάσκονται οι νέοι μας στα παιδαγωγικά τμήματα της Ελλάδας και από που προέρχεται όλη αυτή η νοοτροπία του δικαιωματισμού. Και να τι ανακάλυψα.

Στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας διδάσκεται μάθημα επιλογής με τίτλο «Κριτική Παιδαγωγική». Η βιβλιογραφία στηρίζεται στον νεομαρξιστή Paulo Freire και στην «αγωγή του καταπιεζόμενου».

Οι φοιτητές μαθαίνουν να αμφισβητούν πολιτικές που εμφανίζονται ως πολιτικά ουδέτερες. Υπάρχει ενότητα για τον νεοφιλελευθερισμό στην εκπαίδευση. Υπάρχει και ενότητα για την αξιολόγηση των σχολείων «υπό το φως της κριτικής παιδαγωγικής».

Το ίδιο ρεύμα το βρήκα και αλλού. Στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενότητα της «Διδακτικής Μεθοδολογίας» παρουσιάζει τον δάσκαλο ως πολιτισμικό και ΠΟΛΙΤΙΚΟ παράγοντα. Το Παιδαγωγικό Δημοτικής του ΑΠΘ οργάνωσε το 2016 θερινό σχολείο κριτικής παιδαγωγικής.

Το 2021 ο Νίκος Φωτόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, έγραψε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» για την αξιολόγηση. Τίτλος του άρθρου: «Ο Paulo Freire και η παιδαγωγική της αξιολόγησης».

Την περιγράφει ως «συστημικό εργαλείο πανοπτισμού, ηγεμονίας» και ελέγχου. Προτείνει αξιολόγηση με «εθελούσια συμμετοχή». (Εθελοντική αξιολόγηση. Να το δοκιμάσουμε και στις Πανελλήνιες.)

Δεν έλεγξα όλα τα τμήματα της χώρας και δεν γράφω «παντού». Αυτό ας το κάνει επιτέλους ένας δημοσιογράφος με @. Κράτα όμως την αντίφαση.

Στο αμφιθέατρο, ο αυριανός δάσκαλος διδάσκεται να αμφισβητεί κάθε εξουσία. Μιλώ εδώ μόνο για όσους αρνούνται την αξιολόγηση. Αυτοί, όταν διορίζονται στην τάξη, ασκούν τη δική τους εξουσία χωρίς να σέβονται τον νόμο. Αρνούνται την αξιολόγηση εμμονικά γιατί πολύ απλά τους παίρνει να το κάνουν.

Ψήφος στα 16, ενήλικας στα 18

Κράτα για λίγο στο μυαλό σου αυτό το παιδί της τάξης χωρίς διάλειμμα. Στο σχολείο το αντιμετωπίζουν σαν μάζα που πρέπει να ελεγχθεί. Δεν του αναγνωρίζουν την δυνατότητα να έχει κρίση, ούτε κάποια ευθύνη για τη δική του συμπεριφορά.

Και μετά έρχεται περίοδος των εκλογών. Εκεί το ίδιο παιδί γίνεται ξαφνικά ώριμος πολίτης με δικαίωμα ψήφου.

Τον Ιούλιο του 2016, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο νόμος 4406 έδωσε ψήφο σε όσους συμπληρώνουν το 17ο έτος. Το άρθρο πέρασε με 180 ναι, 81 κατά και 20 παρών.

Μετράει όποιος κλείνει τα 17 μέσα στη χρονιά των εκλογών. Δηλαδή στην κάλπη φτάνουν έτσι και 16χρονα.

Εδώ πρέπει να πω πως η Νέα Δημοκρατία καταψήφισε τότε το νομοσχέδιο επί της αρχής. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μάλιστα σχολίασε καυστικά από το βήμα της Βουλής, πως το άρθρο δίνει ψήφο και στους «δεκαεξάρηδες» και ρώτησε ειρωνικά αν θα φορολογούνται και αν θα δικάζονται στα 16. Και πρόσθεσε «όπου υπάρχουν δικαιώματα, υπάρχουν και ευθύνες». Το είπε πολύ σωστά ο πρωθυπουργός. Αλλά κυβερνά από το 2019 και το άρθρο που κάνει τους νέους μας θηράματα ενός χυδαίου πολιτικού συστήματος, δεν το άγγιξε ακόμα.

Ας δούμε τι άλλο επιτρέπει η πολιτεία στον ίδιο 16χρονο.

Σύμφωνα με τον νόμο, δεν μπορεί να υπογράψει συμβόλαιο κινητής. Για τη δε σχολική εκδρομή απαιτεί την υπογραφή γονέα. Πάλι καλά που η πολιτεία δεν τον κάνει βουλευτή. (Η πολιτεία θεωρεί τον νέο ώριμο να πολιτευθεί από τα 25 και μετά.)

Το 2025 η ίδια κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο 5216, για να προστατεύσει τους ανηλίκους από το αλκοόλ. Προστατεύει δηλαδή τον νέο από την μπίρα, αλλά ως ψηφοφόρο τον θεωρεί ώριμο.

Ο νόμος το ονομάζει «διεύρυνση του δικαιώματος εκλέγειν». Διεύρυνση της ευθύνης δεν προβλέπει πουθενά.

Και σκέψου ποιον ψηφοφόρο παραλαμβάνει η κάλπη. Ένα παιδί που τιμωρήθηκε για τη φασαρία άλλου. Που είδε τους δασκάλους του να αρνούνται να βαθμολογηθούν ενώ βάζουν βαθμό στο ίδιο. Που έμαθε ότι τον λογαριασμό τον πληρώνει πάντα κάποιος τρίτος.

Αυτόν τον ψηφοφόρο χτίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα περίπου 40 χρόνια τώρα. Από το 1982 κάθε γενιά μεγάλωσε σε σχολείο όπου η αξιολόγηση του ενήλικα ματαιωνόταν. Οι πρώτοι μαθητές εκείνης της χρονιάς του 82 είναι σήμερα 50 ετών.

Αυτός ο αφελής, εύπλαστος σαν πλαστελίνη ψηφοφόρος, είναι το όνειρο κάθε κόμματος που υπόσχεται ότι θα πληρώσουν οι άλλοι. (Τυχαίο, σίγουρα.)

Ποιος αποφάσισε τι

Τώρα θα σου παραθέσω στη σειρά τις κρίσιμες αποφάσεις που σημάδεψαν την ελληνική παιδεία, με χρονολογία και υπογραφή. Και θα αφήσω στην κρίση σου τα τελικά συμπεράσματα.

1976, Νέα Δημοκρατία. Η μεταρρύθμιση ανατίθεται, (βάζω άρθρο του Στέλιου Ράμφου στην Καθημερινή), σε εκπαιδευτικούς χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια.

1982, ΠΑΣΟΚ. Ο νόμος 1304 καταργεί τον επιθεωρητή και βάζει στη θέση του τον σχολικό σύμβουλο. Ο νόμος προβλέπει ότι ο σύμβουλος θα συμμετέχει στην αξιολόγηση. Τα διατάγματα που το εφάρμοζαν τα απέρριψε η ΟΛΜΕ. Ο έλεγχος καταργήθηκε.

1993, Νέα Δημοκρατία και πάλι ΠΑΣΟΚ. Ο υπουργός Γιώργος Σουφλιάς εκδίδει το διάταγμα 320 για την αξιολόγηση. Η κυβέρνηση αλλάζει την ίδια χρονιά. Ο ίδιος γράφει ότι το διάταγμα καταργήθηκε με «τηλεγραφική εντολή» υφυπουργού.

1997 έως 2002, ΠΑΣΟΚ. Ψηφίζεται Σώμα Μονίμων Αξιολογητών. Τα συνδικάτα αντιδρούν και ο νόμος μένει ανεφάρμοστος. Το 2002 το Σώμα καταργείται.

2013, συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Το διάταγμα 152 το υπογράφουν οι υπουργοί Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος και Κυριάκος Μητσοτάκης. Τον δάσκαλο θα τον αξιολογούν ο διευθυντής και ο σχολικός σύμβουλος. Η κλίμακα πηγαίνει από «ελλιπής» ως «εξαιρετικός» και ο «ελλιπής» δεν προάγεται. Οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν και το διάταγμα δεν φτάνει ποτέ στην τάξη.

2015, ΣΥΡΙΖΑ. Ο υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς εξαγγέλλει την κατάργησή του για τους εκπαιδευτικούς. Η αξιολόγηση σταματά εκεί.

2016, ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφος στα 17.

2018, ΣΥΡΙΖΑ. Το νομοσχέδιο Γαβρόγλου καταργεί το διάταγμα 152. Μαζί καταργεί και τον σχολικό σύμβουλο, δηλαδή τον αξιολογητή. Το νέο σύστημα αξιολογεί στελέχη, όπως διευθυντές, συντονιστές, περιφερειακούς διευθυντές κλπ. Για τον δάσκαλο της τάξης το ρεπορτάζ της εποχής δεν περιγράφει τίποτα.

2020 και 2021, Νέα Δημοκρατία. Καταφέρνει να περάσει δύο νέους νόμους για την αξιολόγηση. Τον Σεπτέμβριο του 2021 μάλιστα, το Πρωτοδικείο κρίνει παράνομη την απεργία-αποχή. Ως το 2024 οι αγωγές έχουν φτάσει τις 12 και το αυτί όσων απέχουν δεν ιδρώνει. Το συνδικάτο παρανομεί και το ξέρει.

Αναγνωρίζω στη σημερινή κυβέρνηση ότι προσπάθησε. Από το 2021 αξιολογήσεις γίνονται. Η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη μίλησε τον Μάιο του 2025 για 22.000 νεοδιόριστους που αξιολογήθηκαν. Για αυτούς η αξιολόγηση ήταν προϋπόθεση για να μονιμοποιηθούν.

Τα νούμερα όμως δείχνουν ότι δεν αρκεί. Οι μόνιμοι εκπαιδευτικοί είναι 134.718. Από τους 38.409 νεοδιόριστους του 2019 έως 2024, την αξιολόγηση την ολοκλήρωσαν 20.231 ως τον Απρίλιο του 2025, δηλαδή περίπου 53 στους 100. Για τους παλαιότερους η διαδικασία μόλις άρχιζε τότε, κατά την υπουργό.

Και από όσους αξιολογήθηκαν, «μη ικανοποιητικοί» κρίθηκαν 6. (6 στους 20.231. Ή έχουμε τους καλύτερους δασκάλους της Ευρώπης ή αξιολόγηση που δεν κόβει κανέναν.)

Το μοτίβο φαίνεται με γυμνό μάτι. Όποιος νομοθέτησε αξιολόγηση, είδε τον επόμενο να την καταργεί ή το συνδικάτο να την παγώνει. Περίπου 40 χρόνια το ίδιο έργο.

Εν τω μεταξύ η σημερινή κυβέρνηση κρατά την ψήφο στα 17 και εγκρίνει ακατάλληλα (σύμφωνα με τα παράπονα γονέων) βιβλία.

Εδώ αξίζει να αναφέρω πως κάποιοι μένουν ό,τι κι αν ψηφίσεις. Πχ ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας, Γιώργος Καλαντζής, κατέχει τη θέση από τον Ιούλιο του 2011. Το βιογραφικό του γράφει ότι το 1996-1999 ήταν σύμβουλος του υπουργού Θεόδωρου Πάγκαλου.

Τον αναφέρω ως ένδειξη συνέχειας, χωρίς προσωπική αιχμή. (Οι υπουργοί αλλάζουν. Η μονιμότητα μένει.)

Τι να κάνεις τώρα

Ελπίζω να συμφωνούμε πως η πολιτική δεν έχει καμία θέση στα σχολεία. Η δασκάλα του παιδιού σου, δεν διάλεξε τίποτα από όλα αυτά. Τα βρήκε έτοιμα, μαζί με το «έτσι κάνουν συνήθως». Αυτό την εξηγεί χωρίς να την απαλλάσσει.

Γι’ αυτό σου προτείνω να μην το αφήσεις έτσι. Αν θέλουμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας, πρέπει να γίνουμε πιο ενεργητικοί πολίτες. Είμαστε περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς που αυθαιρετούν. Απλά αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο και αυθαιρετούν γιατί τους παίρνει.

Γνωρίζοντας όσα γνωρίζω σήμερα, αν είχα τα παιδιά μου σχολείο, θα πήγαινα ξανά και θα ζητούσα τον κανονισμό γραπτώς. Θα ρωτούσα ποιο άρθρο προβλέπει τιμωρία για όσους δεν έφταιξαν. Το «έτσι κάνουμε συνήθως» δεν θα μου αρκούσε.

Αν δεν έπαιρνα απάντηση, θα πήγαινα στον διευθυντή.

Αυτή η τρέλα σταματά με έναν μόνο τρόπο. Να αντιδρά ο καθένας μας, κάθε φορά, σε κάθε τέτοια ανοησία. Ευγενικά, γραπτά και με το όνομά του. Κι αν δεν ακούγεστε να κάνετε ό,τι κάνει η αριστερά. Οργανωθείτε και κινηθείτε νομικά.

Ένας γονιός που ρωτά είναι «ο δύσκολος». 20 γονείς που ρωτούν είναι θέμα στον σύλλογο διδασκόντων. Το «έτσι κάνουν συνήθως» ζει όσο κανείς δεν ρωτά γιατί.

Ένα σχολείο που τιμωρεί τον αθώο και χαιδευει τον ένοχο, βγάζει πολίτες στα μέτρα του και μετά τους δίνει ψήφο στα 17.

Και όποιος από εμάς το βλέπει και σωπαίνει, χαρίζει σε αυτό το άρρωστο σύστημα, άλλα 40 χρόνια να παίξει με τα μυαλά των παιδιών μας.